آب و هوای ترکیه

اين شبه جزيره از سه طرف توسط دريا احاطه شده است. به هفت منطقه تقسيم شده که هر کدام از اين مناطق از نظر آب و هوا، گويش، آداب و رسوم تفاوتهاي تقريبا محسوسي دارند.

ترکيه آب و هوايي متنوع دارد و چهار فصل در آن قابل تشخيص است. اما به طور کلي داراي آب و هواي معتدل و مرطوب است.

در ناحيه کوهستاني شمال ترکيه باران بسيار و به طور منظم مي بارد. ولي هرچه از سمت غرب به شرق مي رويم از مقدار باران کاسته مي شود. ناحيه غرب ترکيه آب و هوايي معتدل، تابستاني گرم و زمستانهاي باراني دارد. ناحيه جنوب ترکيه گرم ترين درجه حرارت را دارد. سواحل جنوبي ترکيه تحت تأثير درياي مديترانه، تابستان گرم و زمستان معتدل دارد. آب و هواي آناتولي مرکزي سخت و متغير، فصل بهار آن مرطوب ودر تابستان روزها بسيار گرم و شب ها خنک است.

بمبئی ( تور بمبئی ، دیدنی های بمبئی ، معرفی بمبئی و…)

بمبئی با نام جدید مومبای (انگلیسی: Mumbai مراتی:मुंबई) پایتخت ایالت ماهاراشترا از مهمترین شهرهای کشور هند است.

بمبئی در زبان هندی به معنای ساحل خوب است. این نام را، استعمارگران پرتغالی روی این شهر نهادند. در سال ۱۹۹۵ نام این شهر، به «مومبای» تغییر یافت که نام یکی از خدایان زن هندی است. اما در خارج از هند، این بندر بزرگ همچنان به بمبئی معروف است.

این شهر با وسعتی برابر ۶۰۳ کیلومتر مربع و جمعیتی بالغ بر ۱۳٫۳ میلیون نفر (درسال۲۰۰۶) یکی از چهار شهر بزرگ و پرجمعیت کشور هندوستان است. این شهر در غرب کشور هند در ساحل دریای عرب واقع شده‌است. بمبئی یکی از شهرهای بزرگ و پرجمعیت هندوستان و پایتخت تجارتی آن به شمار می‌رود.

شهر بمبئی بزرگترین بندر هند در ساحل غربی این کشور است. این شهر در واقع مرکز بانکداری، تجارت، مبادلات مالی، بازرگانی و صنعت کشتی‌سازی هند به شمار می‌رود. تمرکز امور اقتصادی و تجاری در بمبئی پس از استقلال هند نیز ادامه یافته و بعنوان شاهراه ارتباطی هند با ایران و جهان عرب اهمیت راهبردی خود را حفظ کرده‌است. بندر بمبئی، بزرگترین مرکز تولید پارچه‌های پنبه‌ای و فیلم‌های سینمائی شبه قاره هند است و از این رو به «بالیود» نیز شهرت دارد.

. جمعیت شهر، همراه با حومه‌هایش به حدود بیست میلیون نفر می‌رسد.

بمبئی از اتصال ۷ جزیره به یکدیگر در زمان حضور بریتانیا در هند به وجود آمده‌است. بسیاری از شهروندان هندی از ایالت‌های مختلف به امید فرصت‌های شغلی به این شهر مهاجرت می‌نمایند. از همین رو تعداد ساکنین این شهر در روز ۳ میلیون نفر بیش از ساکنین در شب برآورد می‌شود. در زمان استعمار انگلیس بر هند، بمبئی مرکز بخشهای اداری و حکومتی انگلستان در شبه قاره هند به شماره رفته و از نظر انگلستان «دروازه هند» بود.امروزه بمبئی یکی از مراکز بزرگ تجاری، فرهنگی و گردشگری هندوستان است.

آب و هوا بمبئی

در مجموع هوای بمبئی گرم و شرجی است و مانند بسیاری از نقاط جنوبی و مرکزی هند دارای ۳ فصل می‌باشد:

تابستان، که از فروردین شروع شده و تا اوایل خرداد ماه ادامه دارد در این فصل هوا بسیار گرم و درجه رطوبت بالا است.

فصل باران‌های موسمی یا مانسون که از اوایل خرداد شروع و تا اوایل مهرماه اامه دارد و توام با بارندگی‌های بسیار شدید و سیل آسا است.

زمستان که از اواخر شهریور شروع و تا اوایل اسفند ادامه پیدا می‌کند. با توجه به هوای ملایم، (بین ۱۵ الی ۲۵ درجه) این فصل از توریستی ترین فصول بمبئی به شمار می‌رود.

اماکن تاریخی و دیدنی

طی یک سده حکومت بریتانیا بر این شهر ساختمانهای زیبا و مجلل و بناهای تاریخی متعددی از ایشان در این شهر بزرگ برجای مانده‌است.

دروازه هند (Gate of India):

این بنا، که بازمانده دوران استعمار انگلیس است، در سال ۱۹۲۴ به عنوان یادبود سفر جورج چهارم پادشاه انگلستان و همسرش ملکه ماری ایجاد شد. شاه و ملکه، در سال ۱۹۱۱ به بمبئی سفر کرده بودند. در سال ۱۹۴۸ استعمارگران انگلیسی خاک هند را از همین دروازه ترک کردند. با توجه به این سابقه تاریخی، دروازه هند یکی از محبوب ترین محل‌ها برای گردهمائی گردشگران خارجی است. دروازه هند، در عین حال در کنار هتل تاج محل واقع شده که محل اقامت خارجی‌های ثروتمندتر است.

موزه پرنس ویلز:

موزه‌ای پرعظمت با آثاری درخورتوجه از دوران‌های مختلف تاریخ و هنر هند همراه با نمونه‌هایی از حیات وحش و آبزیان هندوستان است. این موزه بین سالهای ۱۹۰۴ و ۱۹۱۴ بنا گردید که در اثنای جنگ جهانی اول به‌عنوان بیمارستان مورد استفاده قرار گرفت. معماری بنا به سبک گوتیک و از سنگ بازالت ساخته شده‌است. این بنا در میان باغ زیبائی تاسیس گردیده‌است که پس از مسافرت پرنس ولز در ۱۹۰۵ به هند بدین نام خوانده شده‌است.

ایستگاه ملکه ویکتوریا:

که بزرگ‌ترین ایستگاه قطار در بمبئی و یکی از بناهای دیدنی دوران استعمار بریتانیا است. این بنای زیبا به‌عنوان نمونه‌کاملی از سبک گوتیک در معماری شناخته می‌شود[۴] و اکنون با تاسیسات جانبی‌اش و با نام «ترمینال چاتراپتی شیواجی» (یا CST) مورد استفاده عموم است و ایستگاه اولیه و اصلی قطارهای بیرون شهری و درون شهری بمبئی به‌شمار می‌رود.

دادگاه عالی بمبئی:

این بنا نمونه‌ای عالی از معماری دوران استعمار بریتانیا در هند محسوب می‌شود.

موزه ویکتوریا:

در سال ۱۸۶۲ قطعه زمینی به مساحت ۱۵ هکتار در کولابا جهت احداث باغ ویکتوریا اختصاص داده شد و در نوامبر ۱۸۷۲ به روی عمومی مردم گشوده شد. از آن زمان تاکنون ۷ هکتار دیگر نیز به این باغها اضافه شده‌است. باغ دارای معماری منحصر به‌فرد و زیبایی می‌باشد که موزه ویکتوریا نیز در آن واقع شده‌است.

هتل تاج محل:

هتل مجلل و مدرنی است که روبروی دروازه هند در منطقهٔ «کـُّلابـه» قد علم کرده است. این هتل یکی از بناهای زیبا و دیدنی بمبئی و هند به شمار می‌رود و محل اقامت گردشگران ثروتمندتر است. در رشته حملات نوامبر ۲۰۰۸ در بمبئی این هتل در کانون حملات تروریستی بود و خسارات قابل توجهی دید که به سرعت بازسازی شد.

دانشگاه بمبئی:

ساختمان این دانشگاه قدیمی که در نزدیکی دادگاه عالی واقع شده‌است دیدنی است و از شاهکارهای معماری سبک گوتیک در بمبئی است. قسمت کتابخانه و برج ساعت آن نمونه کوچکی از برج بیگ بن لندن است.

مجموعه هنری جهانگیر:

این گالری در ۱۹۵۲ توسط جامعه هنر بمبئی بنا گردید. امروزه به منظور نمایش آثار هنری برای همگان از آن استفاده می‌شود و مجموعا دارای چهار سالن نمایش است.

کتابخانه دیوید ساسون:

کار احداث بنای کتابخانه در ۱۸۷۰ به پایان رسیده‌است. این بنا نیز در منطقه نزدیک دانشگاه بمبئی واقع است.

غار فیل‌ها:

یا غارهای الفانتا که آثار باستانی شگفت انگیزی در آنجاست. در جزیره‌ای به همین نام به فاصله‌ای حدود ۴۵ دقیقه با قایق یا کشتی تفریحی در جنوب بمبئی واقع شده که از طرف یونسکو بعنوان میراث فرهنگی اعلام شده‌است. حرکت به سمت این جزیره که یه جزیرهٔ میمونها نیز شهرت دارد از دروازه هند و توسط قایق و کشتی‌های کوچک صورت می‌گیرد.

حاجی علی درگاه:

زیارتگاه و مسجدی است برای مسلمین که در میان دریا قرار گرفته و با مسیر پیاده روی به ساحل متصل است. این ساختمان در سال ۱۴۳۱م بنا شده و در ساحل ورلی واقع است. به طور معمول بیش از ۴۰۰۰۰ زائر در روزهای پنجشنبه و جمعه از این درگاه بازدید می‌کنند.

زیارتگاه بهره‌ها:

مقبره دکتر سید ابومحمد طاهر سیف الدین پنجاه و یکمین دایی مطلق فرق بهره‌ها در منطقه بندی بازار شهر بمبئی قرار دارد. دوره داعی وی ۵۳ سال بوده‌است. بنای این مقبره در سال ۱۹۷۵ توسط یک معمار مصری تکمیل شده و تمام دیواره‌ها از سنگ سفید ساخته شده‌است. داخل این مقبره ۱۱۴ نوع «بسم الله الرحمن الرحیم» در سنگ‌های قیمتی مانند الماس، لول، مرجان و غیره نوشته شده‌است. شعرهای نوشته شده توسط دکتر طاهر سیف الدین که چند تا از آن بدون نقطه و بدون الف نوشته شده در دیوارهای مقبره کنده کاری شده‌است.

مارین درایو:

یا گذرگاه دریایی که گذرگاهی ساحلی در کنار دریای عرب است. در دوره سلطنت بریتانیایی‌ها نام این جاده، گردنبند ملکه بود. در ساعات شب وقتی چراغها روشن می‌شود، این جاده شکل یک سینه‌ریز مزین با جواهر را دارد.

خسروباغ:

یکی از محله‌های ویژه پارسیان هند است. به غیر اعضای جامعه پارسیان هند اجازه ورود به این مکان همچون سایر اماکن پارسیان داده نمی‌شود.

مغول مسجد:

مسجد ایرانیان که به مغول مسجد مشهور است بوسیله شخصی بنام مرحوم حاج محمد شیرازی در حدود ۱۵۴ سال قبل بنا شده‌است. وی که از تجار ایران مقیم بمبئی بوده‌است، این مسجد را در محل امام باره رود نزدیک محله مسلمان نشین بندی بازار بنا نموده‌است متولیان این مسجد را جماعتی از شیرازیان مقیم بمبئی به عهده دارند که نسبت آنها به خانواده نمازی شیرازی می‌رسد.این مسجد یکی از مهمترین مراکز تشیع در بمبئی و حتی در هند محسوب می‌گردد. طبق وقف نامه موجود، متولیان این مسجد را اعضای خانواده نمازی تشکیل می‌دهند و در گذشته پیوسته پیشنماز این مسجد نیز فردی ایرانی بوده‌است. اما در حال حاضر شخصی بنام شیخ محمد ناصری از اهالی کارگیل، یکی از شهرهای ایالت کشمیر این وظیفه را بعهده دارد. این مسجد دارای موقوفات و ساختمانهای متعددی است که پشتیبانی مالی این مکان است.

چپاتی:

تفریحگاهی است در کنار دریا که شبها مردم در این مکان جمع می‌شوند. خانواده‌ها با بچه‌هایشان برای استراحت به آنجا می‌روند. در رو بروی «چپاتی» و در وسط آب دریا نزدیک به ساحل، یک «بُت» (صنم) بزرگی ساخته‌اند به عرض ۲ متر و ارتفاع چهار متر. نام این بت به زبان هندی «سَمَندَر کِی بَگوان» است. یعنی (خدای دریا). هندوها بر این اعتقادند که اگر کسی دچار غرق در آب شد این صنم یا «بُت» او را نجات خواهد داد. فقط همینکه شخص احساس غرق شدن نمود، سه بار این بت را بزبان هندی صدا کند: (بچاو، بچاو، بچاو)، بچاو در زبان هندی به معنای «مرا نجات بده» است. البته قبل از ورود به آب دریا شخصی که موکل این صنم «سَمَندَر کِی بَگوان» است راهنمایی‌هایی به مردم مخصوصا کودکان می‌نماید

کملا نهرو پارک:

پارک زیبایی است بر فراز تیه مالابار که مساحتی افزون بر ۴۰۰۰ متر مربع دارد و به افتخار همسر جواهر لعل نهرو نخستین نخست وزیر هند پس از استقلال نام گذاری شده است.

بازار کَرافت مارکت:

یکی از قدیمی ترین بازارهای بمبئی است. این بازار در کنار دیگر بازارهای سنتی و انبوه فروشگاه‌های بزرگ و چند ملیتی امروزی، هنوز رونق خود را حفظ کرده‌است.

بازارهای بمبئی:

افزون بر بازار تاریخی کرافت مارکت در شهر بمبئی بازارهای متعددی وجود دارد که اغلب به فروش منسوجات، پوشاک، صنایع دستی، مصنوعات و زیورآلات طلا و نقره و غیره در این شهر بزرگ، پرجمعیت و پر رونق اشتغال دارند.مانند بهیندی بازار، بازار کُلابه و بازار بندیرا. شهر بمبئی به عطر «دهن العود»، «عود»، «صندل»، «مسک» و «عنبر» مشهور است. همچنین انبوه بازارهای مدرن و فروشگاه‌های برندهای مشهور جهانی در این شهر به فراوانی یافت می‌شوند.

افزون براین هم‌اکنون بسیاری از مراکز جدید و ساختمان‌های نوین جزو دیدنی‌های این شهر بزرگ به‌شمار می‌روند.

جیپور ( تور جیپور ، دیدنی های جیپور ، معرفی جیپور و…)

این شهر در سال 1728 توسط ماهاراجا ساوای سینگ دو ، فرمانروای امبر ، بنا نهاده شد . جیپور مرکز ایالت راجستان است و به دلیل ساختمانهای صورتی رنگ ، معروف به شهر صورتی است . صنایع مهم آن فلز و سنگ مرمر است که در مدرسه هنر ( که در سال 1868 بنا شد ) آموزش داده می شود .

مساحت : 200 کیلومتر مربع

جمعیت : 000/817/2 نفر

آب و هوا : گرم و خشک ، دمای هوا از 8 تا 48 درجه است .

مکانهای دیدنی شهر جیپور:

قلعه امبر (دژ امبر)
قصر مهاراجه
رصد خانه جانتار مانتار
معبد هندو
هوا محل (هوامحل)
معبد برلا مندیر (برلامندیر)
معبد موتی دونگری (معبد گانش)
موزه آلبرت هال (موزه مرکزی دولتی)

آگرا ( تور آگرا ، معرفی آگرا ، دیدنی های آگرا و…)

آگرا (انگلیسی: Agra, هندی: आगरा) سومین شهر بزرگ در ایالت اوتار پرادش در کشور هندوستان است. این شهر درکنار رودخانه یامونا (جمنا) قرار گرفته و از دهلی پایتخت هند، با قطار تنها دو ساعت و نیم، با ماشین ۴ ساعت و با هواپیما ۳۰ دقیقه فاصله دارد.

نام آگرا به شکل «آگرهبانا» نخستین بار در کتاب حماسی ماهابهاراتا آمده و معناشناسان آن را «پردیس» یا «بهشت» معرفی کرده‌اند.در قرن‌های ۱۶ یا ۱۷ میلادی آگرا به راستی تمثالی از پردیس در روی زمین شده بود. آگرا در زمان حکومت اکبر، جهانگیر و شاه جهان اهمیت زیادی یافت. این شهر پایتخت حکومت اکبر، پادشاه بزرگ امپراتوری مغولی هند یا گورکانیان بوده و در آن زمان تبدیل به مرکز هنر، فرهنگ، تجارت و یادگیری کشور پهناور هندوستان گردید.

جغرافیای آگرا

مساحت آگرا ۱٬۸۰۰ و جمعیت آن بیش از ۱٬۴۰۰٬۰۰۰ نفر (در سال ۲۰۰۱) می‌باشد. ارتفاع آن از سطح دریا ۱۷۱ متر است و در مورد وضعیت کلی آب و هوای شهر آگرا می‌توان گفت بهترین آب و هوا را از اکتبر تا مارس دارد و در تابستان هوا حدوداً بین ۲۲ تا ۴۵ درجه و زمستان ۴ تا ۳۱ درجه‌است.

تاریخچه آگرا

آگرا در سدهٔ ۱۶ میلادی توسط سکندر لودهی (سلطان دهلی از دودمان لودهی متوفی به سال ۱۵۱۷) کشف شد. سپس بابر موسس سلسله امپراتوری مغولی هند برای مدتی در آگرا ماند و ساخت باغ‌هایی چهار گوش به سبک باغ‌های ایرانی را در آنجا مرسوم کرد. اکبر در این شهر قلعه آگرا را ساخت و جهانگیر آن را با کاخ‌ها و باغ‌های بسیار زیبا مزین کرد. همچنین شاه جهان با ساخت تاج محل شهرتی عاللمگیر برای این شهر به ارمغان آورد. هم اکنون این شهر از مراکز گردشگری هند به شمار می‌رود.

آگرا با نام «اکبرآباد» پایتخت شاهانی چون اکبر، جهانگیر و شاه‌جهان بوده که زبان مادری‌شان فارسی بود و در گسترش زبان فارسی در شبه‌قاره هند کوشیدند و کامیار بودند. نخستین باغ معروف به «باغ‌های پارسی» در کرانه رود یامونا در همین شهر شکل گرفت و سازندهٔ آن شاه بابر بود. نام خاص این باغ ایرانی آرام باغ است.

اکبرشاه، نوهٔ بابر، قلعه لعل را ساخت و آگرا را به مرکز هنری، بازرگانی و مذهبی تبدیل کرد. شهرک فاتح پورسیکری در حومهٔ آگرا هم از میراث اکبر است. باغ‌های سبز و انبوه قلعه سرخ بازمانده از جهانگیر، پسر اکبر مغول است. و اما شاه‌جهان با علاقه‌ای که به هنر معماری داشت، به آگرا و هندوستان ساختمانی را تقدیم کرد که همین حالا هم درخشان‌ترین نگین تاج سر هند محسوب می‌شود. شاه‌جهان پایتخت‌اش را به دهلی منتقل کرد؛ اما پسرش اورنگ‌زیب دوباره به اکبرآباد برگشت و پدرش را به زندان قلعه سرخ انداخت. بعد از مدتی، سال ۱۶۵۳، پایتخت اورنگ زیب به شهر اورنگ‌آباد در فلات دکان هند کوچید و تا پایه‌های امپراتوری بابری یا مغول هند به لرزه افتاد، اکبرآباد تحت نفوذ قوم‌های مارات‌ها و جاث واقع شد و آگرا نام گرفت و از سال ۱۸۰۳ میلادی تسلیم امپراتوری بریتانیا شد.

مراکز تاریخی و دیدنی منطقه آگرا

تاج محل

این بنای مهم با معماری ایرانی در خور توجه خود به عنوان مهمترین بنای تاریخی هند و یکی از عجایب هفتگانه جدید شهرت جهانی دارد. تاج‌محل که بنای یادبود ملکهٔ ایرانی‌تبار ممتاز محل است، سال ۱۶۴۸ میلادی ساخته شد و خود شاه‌جهان هم در طرح‌ریزی ساختمان آن نقش مستقیم داشت و در نهایت هم همان جا خاک شد.

قلعهٔ لعل

قلعهٔ آگره که همچنین به حصار سرخ و لعل قلعه نیز مشهور است – لعل در زبان هندی به معنی قرمز است – توسط اکبر امپراتور بزرگ گورکانی ساخته شد. حیاط پر پیچ و خم، مسجد و تالار اختصاصی قلعه عظمت امپراتوری گورکانیان هند را منعکس می‌کند. مسجد موتی (موتی به معنی مروارید) و برج یاسمین نشان دهنده مهارت صنعتگران و معماران آن روزگار هند هستند. این بنا را با قلعه دیگری که به همین نام قلعه سرخ یا ردفورت مشهور است و در دهلی است نباید اشتباه گرفت.

فاتح‌پور سیکری

فاتح‌پور سیکری به معنی «شهر پیروزی» شهر متروکه امپراتور اکبر که در نزدیکی آگره واقع است. تالار شنوندگان، مکان‌ها و مسجدها هنوز هم کاملا سالم و در وضعیت مطلوب هستند که از جمله می‌توان پنج محل و بلنددروازه را نام برد. در محوطهٔ مسجد جامع، آرامگاه شیخ سلیم چشتی واقع است و در واقع، اکبر شاه گورکانی شهر فاتح پور سیکری را به خاطر همین صوفی معروف مکتب چیستی هند پایه گذاشته بود.

سیکاندرا

سیکاندرا آرامگاه جلال‌الدین محمد اکبر سومین و بزرگترین پادشاه سلسله گورکانیان هند است. این بنا با ماسه سنگ قرمز ساخته شده و با مرمر جواهر نشان شده‌است. اکبر به این رنگ از سنگ بسیار علاقه داشت و اغلب بناهای ساخته شده در زمان او با این مصالح ساخته شده‌است.

مراکز تاریخی دیگر

از دیگر مراکز تاریخی و دیدنی منطقه آگره می‌توان آرامگاه اعتمادالدوله که ملکه نور جهان برای پدر خود که صدراعظم دربار جهانگیر بود ساخت، مسجد جامع آگره، چینی کا روضه، باغ رام، سوامی باغ صمد، آرامگاه مریم یکی از زنان اکبر و باغ مهتاب را نام برد.

دهلی نو ( دیدنی های دهلی نو ، تور دهلی نو ، معرفی دهلی نو و …)

دهلی‌ نو یکی از سه شهر بزرگ هند است که پایتخت ملی این کشور به شمار می‌رود.

دهلی نو که امروزه ادارات دولتی در آن واقع شده‌اند، بخشی از ابرشهر دهلی را تشکیل می دهد. سرزمین پایتخت ملی با احتساب شهرها و شهرک های اقماری فریدآباد، گورگاون، نوید و قاضی آباد با ۱۹.۵ میلیون نفر جمعیت پنجمین منطقه بزرگ تجمع انسانی جهان است.

تاریخ شهر دهلی

اهمیت دهلی بیش از هر شهر دیگری در تاریخ هند است. براساس منابع باستانشناسی هند، این شهر در سال ۵۰۰ قبل از میلاد مسیح توسط پانداواس ساخته شده است.

بسیاری ریشه نام دهلی را در واژه فارسی دهلیز می‌دانند. بعضی‌ها نیز بر این باورند که واژه دهلی تحریف شده نام راجا دهیلو از پادشاهان هند است. اهالی ساکن این شهر را امروزه دهلیتیس می نامند.

دهلی شهری است جهانشمول، ۱۶۰ کشور جهان در این شهر دفتر نمایندگی سیاسی دارند. دهلی بخش عمده ای از اهمیت تاریخی خود را مدیون کوه های آراوالی که در جنوب غربی این شهر واقع شده- و رودخانه یامونا- که دهلی بر کرانه های غربی آن قرار دارد- است.

این موقعیت جغرافیایی استثنایی سبب شده است تا دهلی از دیرباز بر مسیر تجاری که از شمال غربی هند به کرانه های رود گنگ کشیده شده بود، تسلط پیدا کند. این وضعیت رونق شهر دهلی را در پی آورد و به تبع آن این شهر به یکی از مراکز اصلی فرهنگی و روشنفکری هند تبدیل شد.

جغرافیا و آب و هوا شهر دهلی

دهلی از شرق با ایالت اوتارپرادش و از غرب با ایالت هاریانا هم مرز است. ایالت دهلی را می‌توان مشخصاً به سه بخش بزرگ جغرافیایی تقسیم کرد: جلگه ای که رودخانه یامونا از آن می‌گذرد، نواحی کوهستانی و جلگه گنگ.

سرزمین‌های واقع در اطراف رودخانه یامونا بسیار حاصلخیز هستند. نواحی کوهستانی با ارتفاع میانگین ۲۹۳ متر اغلب بخش‌های این ایالت را پوشانده‌اند. کوه‌ها از تپه‌های آراوالی در جنوب ایالت کشیده شده و دایره‌وار مناطق وسیعی از ایالت را احاطه کرده‌اند. این کوه ها از ناحیه شمال شرق و غرب دهلی را در برگرفته‌اند.

رودخانه یامونا تنها رودخانه ای است که از شهر دهلی گذر می کند. بخش اعظم شهر و به ویژه دهلی نو در کرانه‌های غربی رودخانه واقع شده اند. دهلی قدیم یا بخش کهن شهر نیز در کرانه‌های شرقی رودخانه یامونا قرار گرفته است.

جمعیت شناسی شهر دهلی

براساس سرشماری سال ۲۰۰۵، جمعیت دهلی (بدون احتساب حومه و نواحی آن) بیش از ۱۵ میلیون نفراست. دهلی سومین مرکز بزرگ تجمع انسانی در هند پس از بمبئی و کلکته محسوب می شود.

نسبت جمعیت مردان به زنان ۱۰۰۰ به ۸۲۷ نفر است. آمار با سوادی در این ابرشهر نیز ۷۸.۵ درصد برآورد شده است. دهلی نو از نظر اقتصادی وضعیت بسیار مطلوبی دارد و از این لحاظ اقتصاد به سرعت در حال رشد است.

براساس آمار سال ۲۰۰۱ نزدیک به ۱۳ میلیون نفر در دهلی زندگی می کردند که این میزان در سال ۲۰۰۵ به ۱۵ میلیون نفر رسیده است. این آمار نشانگر آن است که جمعیت دهلی در سال های اخیر با ۶۰درصد رشد مواجه بوده است.

این در حالی است که با احتساب شهرک های نویدا، گورگاون، فریدآباد و قاضی آباد جمعیت این ابرشهر به ۲۰ میلیون نفر می رسد.

با توجه به موقعیت‌های مناسب و زیاد کار، میلیون‌ها نفر از مناطق روستایی ایالت‌های همجوار هاریانا، پنجاب، اوتارپرادش و بیهار جذب شهر دهلی شده‌اند. در همین چارچوب نیز فشارها بر دولت ایالتی دهلی در راستای منطبق کردن زیرساخت های شهر با جمعیت ساکن دهلی به شدت افزایش یافته است.

در سال ۲۰۰۱ دولت طرح جدیدی را به عنوان نقشه اصلی به اجرا درآورد. این طرح به منظور گسترش مناطق جدید مسکونی، تجاری و صنعتی در محدوده شهر دهلی و حتی نواحی خارج از آن به اجرا درآمد.

۶۷.۸۳ درصد از ساکنان دهلی را هندوها، ۹ درصد مسلمانان، ۶.۱ درصد سیک‌ها و ۰.۹درصد مسیحی‌ها تشکیل می‌دهند. البته کلیمیان و بوداییان نیز بخش کوچکی از اقلیت‌های مذهبی ساکن شهر را تشکیل می دهند.

اغلب ساکنان شهر از نژاد پنجابی و جاتی هستند. طیف‌های نژادی دیگری نیز از سایر مناطق و ایالات هند در دهلی سکنی گزیده‌اند. تعداد زیادی کشمیری نیز در حومه و نواحی اطراف دهلی زندگی می کنند.

به رغم چند نژادی بودن جمعیت ساکن شهر دهلی، زبان اصلی مردم، هندی است و پس از آن مردم به زبان‌های انگلیسی، پنجابی و اردو صحبت می کنند. انگلیسی در کنار زبان هندی(یاهیندی) زبان رسمی است و پنجابی و اردو زبان های دوم محسوب می شوند.

از زمانی که دهلی به عنوان پایتخت هند انتخاب شده است، گروه های مختلف زبانی از تمامی مناطق هند در این ابرشهر سکنی گزیده‌اند. از جمله این گروه‌های زبانی می‌توان به نام‌هایی نظیر تامیل، کانادا و تلگو اشاره کرد.

حمل و نقل شهر دهلی

سیستم حمل و نقل از اتوبوس‌ها، ریکشاو (سه چرخه‌های موتوری)، مترو، تاکسی و قطارهای حومه شهری تشکیل شده است. متروی این شهر یکی از مدرن‌ترین سیستم‌های حمل و نقل زیرزمینی دنیا به شمار می‌رود. در سال 2007 این سامانه در 3 خط فعال بود، 65 کیلومتر طول داشت و به 59 ایستگاه سرویس می‌داد. در حال حاضر چندین خط جدید در حال ساخت است و به زودی ایستگاه‌های بیشتری افتتاح خواهند شد.

یکی از پرطرفدار ترین وسایل حمل و نقل عمومی در دهلی سه‌چرخه‌های موتوری هستند که معمولا به رنگ سبز در شهر دیده ‌می‌شوند. این وسیله حمل و نقل عمومی که از سی‌ان‌جی استفاده می‌کند بسیار ارزن‌تر از تاکسی‌ها زرد و مشکی دولتی و خصوصی است.

در کنار همه این‌ها سیستم اتوبسرانی شهری دهلی قرار دارد که 60 درصد سفرهای درون‌شهری دهلی توسط آن‌ها انجام می‌شود. اتوبوسرانی دهلی برای ارائه تسهیلات بیشتر به شهروندان، با شرکت متروی این شهر قرار داد بسته است و ایستگاه‌های متروی دهلی را به خوبی پوشش می‌دهد.

دهلی همچنین سه فرودگاه دارد. فرودگاه اصلی این شهر ایندیرا گاندی است که در سال 2007 رکورد جابجایی 20.44 ملیون مسافر در آن ثبت شد. پالام و صفدرجونگ دو فرودگاه دیگر این شهر هستند که بیشتر برای مقاصد بازرگانی مورد استفاده قرار می‌گیرند.

جاذبه‌های گردشگری شهر دهلی

دهلی‌نو آیینه‌ای از تاریخ و میراث فرهنگی غنی هند به شمار می‌رود و به همین خاطر دارای جاذبه‌های گردشگری فراوانی است. این شهر دارای قلعه‌ها، موزه‌ها، معابد و دیگر جاذبه‌های گردشگری است.

جاذبه‌های این شهر عمدتاً به در دو بخش جدید و قدیم شهر هستند و به نوع جاذبه‌های مدرن و باستانی تقسیم می‌شوند. در بخش قدیمی شهر تعداد زیادی قلعه‌های قدیمی، ساختمان‌های تاریخی و معابد زیبا وجود دارند.

در بخش جدید شهر هم ساختمان‌های مدرنی همچون ساختمان دولت، ساختمان سفارت‌خانه‌ها و دیگر ساختمان‌های اداری مدرن بخشی از جاذبه‌های این شهر به حساب می‌آیند. از میان تمامی این جاذبه‌های می‌توان به ساختمان پارلمان، معبد آکشاردام، معبد آپو قار و دروازه هند اشاره کرد.

جشنها و تعطیلات رسمی هند

در هند به‌طور سراسری تنها سه روز تعطیلی رسمی وجود دارد. اما بجز این سه روز هر یک از ایالت‌ها تعطیلات رسمی جداگانه خود را دارند.

۲۶ ژانویه – روز جمهوری -  روز اعلان جنبش جمهوری در هند (سال ۱۹۵۰م).

۱۵ اوت – روز استقلال – روز استقلال هند از بریتانیا (از سال ۱۹۴۷م).

۲ اکتبر – گاندی جایانتی -  زادروز مهاتما گاندی

با توجه به تنوع زیاد فرهنگی، مذهبی و دینی، ایام مهم ادیان و مذاهب مختلف در این کشور تعطیلات سراسری محسوب می‌شوند. چهار رویداد اسلامی عید قربان، عاشورا، میلاد پیامبر اسلام و عید فطر جزو تعطیلات سراسری هند هستند.

فاصله و اختلاف زمانی تهران و دهلی نو ( ایران و هند )

فاصله تهران تا دهلی 1586 مایل معادل 2553 کیلومتر می باشد.

طول پرواز تهران تا دهلی نو حدود 3 ساعت و 18 دقیقه است.

اختلاف ساعت تهران و دهلی نو 1 ساعت می باشد . یعنی دهلی نو یک ساعت از تهران عقبتر است . مثلا وقتی در تهران ساعت 9 است در  دهلی نو ساعت 8 است.

غذای مردم هند

اين روزها، کمتر شهر بزرگي در دنيا پيدا مي‌شود که نتوانيد يک يا چند رستوران هندي در آن پيدا کنيد. غذاهاي هندي به ذائقه کساني که غذاهاي تند و تيز دوست دارند و براي ادويه و فلفل مي‌ميرند؛ بسيار لذيذند ولي تا پيش از جنگ جهاني دوم، بسياري از مردم دنيا با اين غذاها آشنايي نداشتند. آن موقع، اگر مي‌خواستيد غذاي هندي بخوريد يا بايست به هند سفر مي‌کرديد و يا سري به سواحل خليج فارس يا شهر لندن مي‌زديد- يعني مکان‌هايي که به نوعي با سرزمين هند در ارتباط بودند.

دست به جای قاشق

هندوها رسم دارند با دست غذا بخورند و اين رسم در بين ثروتمندان هندي هنوز اصالت خود را حفظ کرده است. به نظر بسياري از مردم هندوستان، بردن قاشق و چنگال به دهان و درآوردن آنها و بازبرداشتن غذا با آنها جالب نيست. پدر بزرگ‌ها و مادربزرگ‌هاي هندي عادت دارند وقتي کسي مهمانشان مي‌شود، تمام غذاي او را جداگانه در ظرف ويژه، آماده کنند و جلويش بگذارند. ظرف غذاي آنها معمولا يک سيني گرد و صيقلي‌شده است به نام تالي (tali) که چندان هم ظرف بزرگي نيست. خانواده‌هاي ثروتمند تالي‌هايي از جنس طلا و نقره دارند ولي تالي از جنس روي، مس و برنج هم در ميان مردم هندوستان رايج است. جالب است بدانيد که مردم فقير هند که تعدادشان کم هم نيست و نمي‌توانند چنين ظروفي را بخرند، غذايشان را روي برگ موز مي‌کشند. پلو را وسط تالي مي‌ريزند و در کنار آن چند کاتوري (پياله) خورش و دال و ماست و روغن يا کره آب‌کرده و چتني (همان چاشني خودمان است) مي‌گذارند. روي برنج را با يکي دو چپاتي يا نان مي‌پوشانند. يک ليوان آب خنک هم سفره هندي را کامل ‌مي‌کند. مردم هند عادت دارند آب را در ظروف فلزي بنوشند.

فلفل؛ پای ثابت غذاهای هندی

حتما غذاي هندي خورده‌ايد و مي‌دانيد تندوتيز بودن غذاهاي هندي يکي از مشخصات اصلي آن است. فلفلي که در غذاهاي هندي استفاده مي‌شود، فلفل سياه و قرمز است و فلفلي که در سرزمين هند کشت مي‌شود فلفل سياه است. ولي فلفل قرمز را از آمريکاي جنوبي و مرکزي به اين سرزمين آورده‌اند. فلفل سياه علاوه براينکه به غذاهاي هندي طعم تندي مي‌بخشد، عطر خاصي هم دارد. مردم شمال هند عادت دارند غذاهايي با تندي کمتر بپزند و تندترين غذاها مربوط به جنوب هند است.

خورشي به نام «کاری»

خورش هندي به اسم «کاري» شهرت دارد. ادويه‌اي که طعم و عطر خاص خودش را به وجود مي‌آورد نيز «کاري» است که در جنوب ايران هم در آشپزخانه کدبانوهاي ايراني پيدا مي‌شود. خورش‌هاي هندي بسيار گوناگونند. هندي‌ها خودشان، خورش‌هايشان را به اين نام (کاري) نمي‌خوانند بلکه اين، نامي است که انگليسي‌هايي که به اين کشور سفر مي‌کردند، به آن داده‌اند. بين ما ايراني‌ها باور غلطي وجود دارد که فکر مي‌کنيم گرد کاري از ساييدن برگ‌هاي گياه خاصي با اين نام به دست مي‌آيد ولي حقيقت اين است که کاري نوعي ادويه است که از ترکيب چند گياه معطر به دست مي‌آيد. بهترين گرد کاري را بايد از کشور انگلستان تهيه کنيد. در سرزمين هندوستان، ادويه همه خورش‌ها يکسان نيست و گرد کاري هم ناميده نمي‌شود. ادويه هر خورش ترکيب خاص خودش را دارد و نام کلي آن «گرم‌سالا» است. در ايران هم اين ادويه را «داروهاي گرم» مي‌ناميدند. درگرد کاري به‌طور معمول، مقداري آرد برنج و آرد نخود يا ماده کم‌طعم ديگري مخلوط مي‌کنند، براي آنکه حجم آن را افزايش دهند و ضمنا هنگام پخت و پز به خورش لعاب دهد.

نان هندی ، پلوی هندی

برعکس مردم جنوب هند که برنج را خيلي دوست دارند، در شمال هند، نان جاي برنج را در سفره هندوها مي‌گيرد. بهترين برنج هندي «باسماتي» ناميده مي‌شود که برنجي مرغوب است. هندي‌ها چلو را «چاول» مي‌نامند و در پخت آن انواع ادويه، گوشت، مرغ، ماهي و تره‌بار به کار مي‌برند. آنها برنج را تقريبا مانند ما ايراني‌ها مي‌پزند و آن را با مقداري روغن يا کره آب‌کرده چرب مي‌کنند.

«چپاتي» نان فتير گرد و کوچکي است که آن را براي هر وعده غذا، هنگام انداختن سفره، مي‌پزند و داغ و تازه مي‌خورند.

«نان» براي هندوها، نوعي نان تافتون کوچک است که در تنور مي‌پزند. هندي‌ها عادت دارند انواع نان‌هاي ديگر را در روغن‌ سرخ کنند و به آن ادويه يا فلفل اضافه کنند.

دال عدس

اگر به جنوب ايران سفر کرده باشيد اين غذا را در ميان غذاهاي مورد علاقه جنوبيان خواهيد يافت. دستور پخت آن را سال‌ها پيش، بازرگانان جنوب ايران که با کشتي بين ايران و هند سفر و تجارت مي‌کردند، براي بانوان خود آورده‌اند. دال عدس نوعي عدسي شل يا سوپ عدس است که براي تهيه‌اش از عدس قرمز پوست‌کنده استفاده مي‌شود. دال عدس را هندي‌ها خورشي جداگانه به شمار نمي‌آورند بلکه با هر لقمه پلو که مي‌خواهند بر دهان بگذارند، مقداري دال عدس هم روي آن مي‌ريزند تا غذا نرم‌تر شود. دال عدس پاي ثابت غذاهاي هندي است و سر ظهر، روي سفره بيشتر خانواده‌هاي هندي پيدا مي‌شود.

دسر هندی

هندي‌ها نوعي دسر يا شيريني را پس از مصرف غذا ميل مي‌کنند. دسر رايج ميان مردم هندوستان نوعي‌ «شير برنج شيرين» است که مغز بادام کوبيده هم به آن اضافه مي‌کنند.

«شير کند» (شير قند) با ماست تازه و شکر و هل و زعفران درست مي‌شود. «گلاب جامان» که ماده اصلي آن شير است، دسر ديگر معروف هنديان است- نوعي فرني يا حلوا.

تنقلاتی که هندی‌ها می پسندند

تنقلات براي هندوها يکي از خوشمزه‌ترين و دوست‌داشتني‌ترين خوراکي‌هاي منزل است که آن را پيش از غذاي اصلي يا به صورت عصرانه يا همراه چاي ميل مي‌کنند. اصلي‌ترين تنقلات آنها عبارت است از:

سنبوسه : نوعي قطاب که در روغن سرخ شده و مايه داخل آن گوشت يا سبزي‌هاي معطر است.

پاپدوم : نوعي پفک هندی که با آرد عدس و ماش و ادويه تهيه مي‌شود.

چوته کفته : نوعي سرگنجشکي است که در روغن سرخ مي‌کنند.

پان : دشمن نفخ معده. اگر به خانه يکي از هندوهاي سنتي سر بزنيد خواهيد ديد که پس از صرف غذا، مخلوطي از ادويه را که در برگ درخت پان پيچيده شده است، مي‌جوند.

اين لقمه جويدني را «پان» مي‌نامند. هندوها اعتقاد دارند که با جويدن پان، ذائقه تغيير مي‌کند و از نفخ معده جلوگيری مي‌شود.

شکل ساده‌تر آن به صورت چند دانه رازيانه و تخم هل سياه و اندکي دارچين است که جويدن آن دهان را خوشبو مي‌کند و بوی  بد دهان را از‌بين‌مي‌برد.